Legolas

GotLink.pl Pastorałki
Prezenty
bramka sms
sms era
przewozy autokarowe

Schylił się i z kępy trawy wyci±gn±ł krótki, zębaty sztylet, wdeptany w ziemię jak gdyby ciężkim butem. Trzonek, z którego wyrwano ostrze, leżał opodal. - To broń orka - rzekł Gimli trzymaj±c sztylet ostrożnie i przygl±daj±c się z odraz± rzeĽbionemu trzonkowi. Wyobrażał szkaradn± głowę z kosymi oczyma i szyderczym u¶miechem. -

swoim żonom, one jednak obejrzawszy je oznajmiły z u¶miechem, że znaj± kraj, w którym kwitn± piękniejsze kwiaty i rodz± się dorodniejsze owoce. Ale dla mnie nie ma piękniejszych drzew nad jarzębiny. Rosły tak bujnie, że cień każdej z nich tworzył jak gdyby zielony dom, a jesieni± gałęzie uginały się od

nagłej rado¶ci. Ich głosy brzmiały tak, jak zwykle brzmi mowa koni, gdy spotykaj± nie widzianego od dawna przyjaciela. - Mnie też się tak wydało - rzekł Aragorn - ale nie rozwi±żemy tej zagadki, chyba że konie do nas wróc±. Ruszmy się wreszcie. Dzień rozwidnia się szybko. Najpierw zbadajmy grunt, a potem

na zimnym, wschodnim wietrze. Aragorn oddalał się z wolna. Doszedł aż do popiołów po ognisku czaty na brzegu rzeki i stamt±d cofał się znów ku pagórkowi, wokół którego toczyła się bitwa. Nagle przystan±ł i schylił się tak nisko, że twarz± niemal dotkn±ł trawy. Zawołał na towarzyszy. Podbiegli co prędzej. - Nareszcie

roz¶piewanego pochodu, serca biły im mocno, głowy zadzierali wysoko. Oczekiwali, że stanie się co¶ niezwykłego, a mimo to zdziwiło ich przeobrażenie entów. Jakby nagle runęły upusty, z dawna powstrzymywane przez potężn± zaporę. - Jednakże entowie namy¶lili się do¶ć szybko, prawda? - o¶mielił się zagadn±ć Pippin, gdy po jakim¶ czasie ¶piew umilkł

się podniósł jak w lesie, gdy wiatr szele¶ci w gałęziach. Entowie zbliżali się do szczytu górskiego grzebienia i nikt już teraz nie ¶piewał. Mrok zapadł, cisza ogarnęła ¶wiat. Nic nie było słychać prócz głuchego dudnienia ziemi pod stopami gromady entów i cichego szelestu, jak gdyby tysięcy spadaj±cych li¶ci. Wreszcie stanęli

przegryĽli co¶ nieco¶ na ¶niadanie, a teraz, skoro się rozwidniło, zamierzali przeszukać znów teren w nadziei, że odnajd± jaki¶ ¶lad hobbitów. - A nie zapominajmy o tym staruchu - rzekł Gimli. - Byłbym spokojniejszy, gdybym zobaczył odcisk jego butów na ziemi. - Dlaczego to miałoby cię uspokoić? - spytał Legolas. - Dlatego, że